علاوه بر اينان كسانى نيز گريختند و يا پنهان شدند كه بيشترشان امان يافتند و مسلمان شدند : 1 - سهيل بن عمرو كه در خانهء خويش پنهان شد و پسر خود عبد اللّه را فرستاد تا براى وى از رسول خدا امان بگيرد ، آنگاه در « حنين » با رسول خدا همراه بود و در « جعرّانه » اسلام آورد . 2 - هبيرة بن أبى وهب مخزومى : شوهر « أمّ هانى » : دختر « أبو طالب » كه به نجران گريخت ، و همانجا مشرك درگذشت . 3 - عبد اللّه بن زبعرى سهمى كه نيز به « نجران » گريخت و « حسّان بن ثابت » براى وى اشعارى فرستاد تا اميدوار شد و بازگشت ، و توبه كرده و اسلام آورد و بخشيده شد و اشعارى در اظهار پشيمانى از گذشته گفت . 4 - حويطب بن عبد العزّى ( از بنى عامر بن لؤىّ ) كه گريخت ، امّا « أبو ذرّ » او را امان داد و همراه وى رفت تا آسوده خاطر به خانهء خويش بازگشت . 5 - صفوان بن أميّة بن خلف جمحى كه گريخت و « عمير بن وهب جمحى » براى وى امان گرفت و به عنوان نشانى ، عمامهء رسول خدا را نيز با خود برد ، و به دنبال او رفت تا او را به مكّه بازآورد ، و چون صفوان دو ماه از رسول خدا امان خواست تا صلاح خود را بينديشد ، رسول خدا گفت : چهار ماه در امانى . « صفوان » در جنگ « هوازن » همراهى كرد و در « جعرّانه » اسلام آورد . 6 و 7 - عتبه و معتّب : پسران « أبو لهب » كه با مشركان « قريش » پنهان شده بودند و رسول خدا از « عبّاس » سراغ آنان را گرفت و فرمود كه : برو و آنان را بياور . « عبّاس » آنان را آورده ، اسلام آوردند و بيعت كردند . در خانهء أمّ هانى ابن اسحاق از « أمّ هانى » روايت كرده است كه : چون رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله -